Thursday, January 2, 2014

ဝိဇၨာထြက္ရပ္ေပါက္ပညာမွာ သာသနာပအခါ၌ပင္လွ်င္ ရရွိႏိုင္ေသာ ေလာကီပညာရပ္တစ္မ်ိဳးသာျဖစ္ပါသည္။

ဝိဇၨာထြက္ရပ္ေပါက္ပညာမွာ သာသနာပအခါ၌ပင္လွ်င္ ရရွိႏိုင္ေသာ
ေလာကီပညာရပ္တစ္မ်ိဳးသာျဖစ္ပါသည္။
ထိုထြက္ရပ္ေပါက္ပညာကို အမည္အားျဖင့္
သုံးစဲြလ်ွင္ ေလာကီဂႏၶာရီပညာဟု သုံးစဲြပါသည္။
ဂႏၶာရအမည္ရွိေသာရေသ့စီရင္ျပဳစုခဲ့ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း ဂႏၶာရတိုင္း၌ျဖစ္ေသာအတတ္
ပညာျဖစ္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း ဂႏၶာရီပညာ
မည္သည္ဟု ဆိုလိုပါသည္။

ထိုဂႏၶာရီပညာကို တတ္ေျမာက္ေသာပုဂၢိဳလ္သည္
ထိုသို႔သေဘာရွိေသာေဒသ၌လည္းေကာင္း
ကာလ၌လည္းေကာင္း မႏၲာန္ကိုရြတ္၍ မ်ားေသာအျပားအားျဖင့္လည္း မိမိကိုယ္ကိုျပ၏။
ဆင္အစရွိသည္ကိုလည္းျပ၏။(ဖန္ဆင္းျခင္း)မျမင္အပ္သည္လည္းျဖစ္၏။
(ကိုယ္ေယာင္ေဖ်ာက္ျခင္း)မီးတိုင္လုံးကိုလည္းျပဳ၏။ (မိုးပ်ံျခင္း)ေကာင္းကင္၌လည္းမိမိကိုယ္ကိုျပ၏။ 
အလုံးစုံကို မ်က္လွည့္ႏွင့္
အလားတူဟု မွတ္အပ္၏ဟူ၍ ျပထားပါသည္။
(သီလကၡန္ဋီကာေဟာင္းႏွင့္ ဋီကာသစ္)

ထိုဂႏၶာရီပညာကို စူဠဂႏၶာရီပညာ(သုံးႏွစ္ေက်ာ္ကေသခဲ့ၿပီးေသာ သတၱဝါတို႔၏ျဖစ္ရာဘုံဌာနကိုသိေသာ)
မဟာဂႏၶာရီပညာ(သုံးႏွစ္ေက်ာ္ကေသခဲ့ၿပီးေသာ
သတၱဝါတို႔၏ျဖစ္ရာဘုံဌာနကိုလည္းသိ ထို႔ထက္အလြန္လည္းသိေသာ)ဟူ၍ႏွစ္မ်ိဳးခြဲျခားထားၾကပါသည္။ ထိုဂႏၶာရီပညာကို ေကာင္းစြာတတ္ေျမာက္ၿပီးပါက အႀကီးဆုံးရရွိႏိုင္ေသာအက်ိဳးသုံးခုမွာ-
ေကာင္းကင္သို႔ပ်ံတက္သြားလာႏိုင္ျခင္း သူတစ္ပါး၏စိတ္ကိုသိႏိုင္ျခင္း သက္တမ္းရွည္ရွည္ေနႏိုင္ျခင္းတို႔ျဖစ္ပါသည္။

ထိုဂႏၶာရီဝိဇၨာဓိုရ္ကိုပင္ ေဇာ္ဂ်ီဟုလည္း ေခၚၾကသည္။ ေဇာ္ဂ်ီဟုျမန္မာမ်ားက ျမန္မာျပန္ထားေသာ ေဝါဟာရမ်ား၏ မူရင္းအေခၚမွာ တပသီ ျဖစ္သည္။
အနိစၥတရားလက္ကိုင္ထားေသာ ဗုဒၶဘာသာ
မေပၚမီကမူေဇာ္ဂ်ီသည္ မအိုမေသအျမဲႏုပ်ိဳေနလိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္ေနၾကသည္။ ဗုဒၶဘာသာေပၚထြန္းလာေသာအခါ၌ပင္လ်ွင္
ေသျခင္းကိုသာတစ္ထစ္ေလ်ွာ့လိုက္ၿပီး အိုျခင္းကိုမူကားမေလ်ွာ့ တင္းထားၾကေသးသည္။
အသက္သိန္းသန္းကုေဋရွည္၍ ေနာင္ပြင့္မည့္အရိေမေတၱယ်ဘုရားကို ေစာင့္ေမ်ွာ္ေနေၾကာင္းႏွင့္ ၄င္းတို႔အစြမ္းျဖင့္ဖန္တီး
ထားေသာ ဥစၥာသိုက္မွေရႊေငြမ်ားျဖင့္ အရိေမေတၱယ်ဘုရားရွင္အား ေက်ာင္းေဆာက္လွဴဒါန္းမည္ျဖစ္ေၾကာင္းမ်ားသည္
မဟာယနဝါဒႏြယ္လ်က္ရွိေပသည္။

ဂႏၶာရီဝိဇၨာပညာမွာ သူ႔ခ်ည္းထားပါက အလြန္အဆင့္ျမင့္သည္ဟုဆိုရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း
ဘုရားေဟာ စ်ာန္သမာပတ္ဟုဆိုအပ္ေသာ
ေလာကီဝိဇၨာပညာ မဂ္ဥာဏ္ဖိုလ္ဥာဏ္ဟုဆိုအပ္ေသာ ေလာကုတၱရာ
ဝိဇၨာပညာတို႔ႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္လိုက္ပါက ထိုဂႏၶာရီဝိဇၨာပညာမွာ ေအာက္ထစ္ဆုံးသို႔ ေရာက္သြားရပါသည္။

ဝိဇၨာပညာ(၃)မ်ိဳးကို ျမင့္ျမတ္ပုံအလိုက္ စဥ္ရပါလ်ွင္-
၁။ မဂ္ဉာဏ္ ဖိုလ္ဉာဏ္ဟုဆိုအပ္ေသာ ေလာကုတၱရာဝိဇၨာပညာသည္ အေကာင္းဆုံး
အျမတ္ဆုံးျဖစ္၍ ဘုရားသာသနာတြင္းျဖစ္မွသာ
အားထုတ္၍ရႏိုင္ပါသည္။ ထိုပညာကိုရၿပီးပါက
နိဗၺာန္ကိုရၿပီဟု ေခၚရပါမည္။ ဘဝအဆက္ဆက္က
ျပဳခဲ့ေသာ အပါယ္ဆဲြခ်မည့္အကုသိုလ္ကံမ်ားကို
မဂ္ဉာဏ္ကပယ္သတ္ေပးလိုက္၍ ဘဝသံသရာတစ္ေလ်ွာက္လုံး
အပါယ္ေလးပါးသို႔ မက်ေရာက္ေတာ့ပါ။

၂။ စ်ာန္သမာပတ္ ေလာကီဝိဇၨာပညာမွာ ဒုတိယ
အေကာင္းဆုံးျဖစ္ပါသည္။ အျမဲတမ္းစိတ္ထား
ျမင့္ျမတ္ျဖဴစင္မွ ထိုပညာကိုရပါသည္။ ယုတ္မာ
ေသာင္းက်န္းေသာစိတ္ ဝင္လာမိသည္ႏွင့္ စ်ာန္သမာပတ္မ်ား ကြယ္ေပ်ာက္ရပါသည္။
၄င္းပညာကိုရၿပီး မေပ်ာက္ပ်က္ပါက ျဗဟၼာ့ဘုံသို႔
ဧကန္မုခ်ေရာက္ရပါသည္။ 
ရူပပါဝစရစုတိယာ အေဟတုရဟိတာသိယုံ
ဟူေသာ အဘိဓမၼတၱသဂၤဟပါဠိကိုေထာက္၍
အပါယ္ေလးပါးသို႔ တိုက္ရိုက္ မက်ေရာက္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ ေျမလွ်ိဳး မိုးပ်ံ အနည္း အမ်ား ဖန္ဆင္းျခင္း အကုန္ျပဳႏိုင္သည္။

၃။ ထြက္ရပ္ေပါက္ ဂႏၶာရီဝိဇၨာပညာကား ေအာက္ဆုံးပညာပင္ျဖစ္ပါသည္။ သာသနာပအခါ၌လည္း ရႏိုင္ပါသည္။၄င္းပညာကို
ရ႐ွိပါက ေကာင္းကင္ပ်ံတက္ႏိုင္ျခင္း သူတစ္ပါးစိတ္ကိုသိျခင္း မီးထုံ ေရထုံကူးၿပီးပါက
သက္တမ္းရာခ်ီေနႏိုင္ျခင္းစေသာ အကိ်ဳးတို႔ကိုရ
ပါသည္။ ၄င္းပညာရွင္မ်ားအတြက္ အပါယ္တံခါးကား အျမဲဟင္းလင္းပြင့္ေနပါသည္။
အေၾကာင္းကား-၄င္းေလာကီဂႏၶာရီပညာရွင္မ်ားမွာ
သူေတာ္ေကာင္းမ်ားရွိသလို သူယုတ္မာမ်ားလည္း
ရွိေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ျမတ္ဗုဒၶေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ေသာ တရားေဒသနာ
ဇာတ္နိပါတ္ေတာ္မ်ား၌လည္းပါရွိပါသည္။

ဝိဇၨာဆိုလ်ွင္ သာသနာျပဳ ေကာင္းကင္ပ်ံလ်ွင္ ရဟႏၲာဟုခ်ည္း ထင္မွတ္ေနသူမ်ားအေနျဖင့္
ဝိဇၨာဓရဇာတ္လာ သူတစ္ပါးသားမယား ျပစ္မွားေသာ ၾကာကူလီဝိဇၨာမ်ိဳး။ အဇာတသတ္အား ေကာင္းကင္ပ်ံျခင္း ဖန္ဆင္းျခင္း အဘိဉာဏ္တန္ခိုးတို႔ျဖင့္ စည္းရုံးသိမ္းသြင္းကာ ဘုရားရွင္အား ေသြးစိမ္းတည္ေအာင္ သံဃာသင္းကဲြေအာင္
ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ ေဒဝဒတ္လိုရဟန္းမ်ိဳး။
ဝိပႆနာအားထုတ္ေနေသာပုဂၢိဳလ္မ်ားအား မဂၢင္လမ္းမွ လဲြသြားေအာင္ နိမိတ္ပုံအမ်ိဳးမိ်ဳးျပ၍
လမ္းလဲႊဖ်က္ဆီးေနၾကေသာ ဝတ္ျဖဴစင္ၾကယ္ဝတ္
ထြက္ရပ္ေပါက္ပုဂၢိဳလ္မ်ားလည္းရွိေၾကာင္း သတိရွိၾကေစခ်င္ပါသည္။ ေထရဝါဒအလိုအရ
တကယ့္သီလ သမာဓိ ပညာကိုသာလ်ွင္ ယုံၾကည္ကိုးကြယ္အားထားၾကရပါမည္။
ဤအခ်က္ကိုမလိုက္နာပဲ ထူးဆန္းအံ့ၾသဖြယ္ရာ
မ်ားကိုသာ ဆက္၍အားကိုး ကိုးကြယ္မွားေနၾက
မည္ဆိုလ်ွင္ မသူေတာ္မ်ားပြားစီးၿပီး သူေတာ္ေကာင္းမ်ား ေတာခိုေပ်ာက္ကြယ္၍သာ
ေနၾကေပလိမ့္မည္။

ဝိဇၨာဓိုရ္ဂႏၶာရီပညာ ထြက္ရပ္ေပါက္မ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍
လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက-
"အသက္ေထာင္ႏွင့္ခ်ီၿပီးရွည္တဲ့နည္းကေတာ့
သာသနာပမွာလည္းရွိႏိုင္တယ္.. သာသနာေတာ္မွာလည္း ဣဒၶိပါဒ္ဆိုတာရွိတယ္..
ဒါေပမယ့္ သစၥာေလးပါးကိုျမင္ၾကတဲ့ အရိယာသူ
ေတာ္ေကာင္းႀကီးေတြဟာ တစ္ရက္ေနရရင္
တစ္ရက္ဒုကၡခံရတာပဲလို႔ ျမင္ေတာ္မူၾကလို႔
ပရိနိဗၺာန္စံဝင္ရတာကိုပဲအလြန္ဝမ္းသာေလ့
ရွိၾကတယ္..အသက္ရွည္တာကို လိုလားေတာ္မမူ
ၾကဘူး..ဆံခ်ည္မ်ွင္ဟာလက္ဝါးေပၚမွာကပ္ေနရင္
မသိသာေပမယ့္လို႔ မ်က္စိထဲဝင္ရင္ အလြန္သိသာသလို ပုထုဇဥ္နဲ႔အရိယာေတြဟာ
သခၤါရဒုကၡကို ျမင္ရာမွာ သည္မ်ွမက ကြာျခားတယ္
အသက္ရွည္ခ်င္တဲ့ဝါဒ အရိေမတၱယ်ဘုရားထိ
အခ်ိန္ဆဲြတဲ့ဝါဒဟာလည္း မမွန္ကန္ဘူး.. အရိယာဝိဇၨာဆိုတာလည္း ေဝါဟာရတူေပမယ့္
ဝိဇၨာ ေဇာ္ဂ်ီေတြလမ္းစဥ္နဲ႔ ျဖစ္ႏိုင္တာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး.."

"ပိလိႏၵဝစၧနဲ႔ တစ္ျခားစီပါ မေယာင္နဲ႔
အင္းနဲ႔ေဆးနဲ႔ဓာတ္နဲ႔ထြက္ၾကတဲ့ ဝိဇၨာႀကီးေတြရဲ႕
ေလာကမွာ အရိယာျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ အလြန္မအပ္စပ္တဲ့စကားပဲ..ဒါေပမယ့္သူတို႔ကို
အရိယာလို႔အထင္ခံလိုၾကတယ္..
ဒါသည္ပင္ အရိယာလို႔ ထင္ေနတာလည္းျဖစ္ႏိုင္တယ္..
ကမၼ႒ာန္းေတြလည္း ေဟာတတ္ၾကတယ္..
သမထေလာက္ပဲ သူတို႔လိုခ်င္တယ္ သံသရာက
ထြက္မွာကို ကိုယ္တိုင္လည္းေၾကာက္တယ္ သူမ်ား
ထြက္မွာကိုလည္း မလိုလားၾကဘူး..စင္စစ္ေတာ့
ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕အနတၱသာသနာေတာ္ႀကီးကို
ေမွးမိွန္ေအာင္ သတၱဝါေတြအႀကိဳက္ ဗန္းျပၿပီး
ဆဲြေဆာင္ေနၾကတဲ့ အတၱဝါဒႀကီးပဲ..အရိယာဝိဇၨာ
ဆိုတာ မဂ္ဉာဏ္ဖိုလ္ဉာဏ္ကိုသာ ေခၚတယ္.."

"တစ္ကယ့္သီလကို အေျခခံမွသာရတာ တန္ခိုးျပတဲ့ေနရာမွာ ဆင္တူယိုးမွားရွိေသာ္လည္း
အေျခခံကအစ လုံးဝမတူၾကဘူး.. အတၱဝါဒုပါဒါန္တန္းလန္းႀကီးနဲ႔ ေနၾကတဲ့လူတိုင္း
အသက္ရွည္တန္ခိုးျပတဲ့ ေလာကာယတ-သံသရာနယ္ခ်ဲ႕လမ္းစဥ္မွားႀကီးကို ပရိယတ္အသိဉာဏ္ နည္းရင္နည္းသေလာက္
အားကိုးမွားမိၾကရွာတယ္.."ဟု
ၾသဝါဒေပးသနားေတာ္မူခဲ့ပါသည္။

"သတၱဝါေတြကိုေစာင့္ေရွာက္ခ်င္ရင္ မဟာဝဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္မွာ ဆရာတပည့္ဝါးလုံးေထာင္တက္တဲ့ ဥပမာျပၿပီး
ျမတ္စြာဘုရားေဟာေတာ္မူတာရွိတယ္..
ဝါးလုံးကို ပခုံးေပၚေထာက္ၿပီး ထိန္းေပးတဲ့ဆရာေရာ တက္တဲ့တပည့္ေရာ
ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္ရိုေသၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို
ေစာင့္ေရွာက္ရင္ သူမ်ားကိုလည္းေစာင့္ေရွာက္
ၿပီးသားျဖစ္တယ္တဲ့..အဲဒီဥပမာအတိုင္း
မိမိကမၼ႒ာန္းကို မိမိအားထုတ္ေနတာဟာ သတၱဝါေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ေနတယ္လို႔
မွတ္ရမယ္(အတၱာနံ ရကၡေႏၲာပရံ ရကၡတိ)..
သည္းခံတာ ေမတၱာ ကရုဏာ မုဒိတာ ပြားမ်ား ေနတာလည္း(ပရံရကၡာေႏၲာ အတၱာနံ ရကၡတိ)
သူမ်ားကိုေစာင့္ေရွာက္ရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို
ေစာင့္ေရွာက္ၿပီးသားျဖစ္တယ္ သိပ္ေက်းဇူးႀကီးတဲ့
အလုပ္ကဲြ႕.."
(သက္ေတာ္ ၁၀၀ ရွည္ေသာ ရဟႏၲာဦးသာရႊန္း ေခၚ ဦးကဝိႏၵ၏ၾသဝါဒ)


ကိုးကား-အရွင္ဇဝန
            ဦးတိေလာက
            ဦးဗဂ်ီငို
            သုႏၵရဝင္း
ဝိဇၨာထြက္ရပ္ေပါက္ပညာမွာ သာသနာပအခါ၌ပင္လွ်င္ ရရွိႏိုင္ေသာ ေလာကီပညာရပ္တစ္မ်ိဳးသာျဖစ္ပါသည္။ ထိုထြက္ရပ္ေပါက္ပညာကို အမည္အားျဖင့္ သုံးစဲြလ်ွင္ ေလာကီဂႏၶာရီပညာဟု သုံးစဲြ...ပါသည္။ ဂႏၶာရအမည္ရွိေသာရေသ့စီရင္ျပဳစုခဲ့ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း ဂႏၶာရတိုင္း၌ျဖစ္ေသာအတတ္ ပညာျဖစ္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း ဂႏၶာရီပညာ မည္သည္ဟု ဆိုလိုပါသည္။ ထိုဂႏၶာရီပညာကို တတ္ေျမာက္ေသာပုဂၢိဳလ္သည္ ထိုသို႔သေဘာရွိေသာေဒသ၌လည္းေကာင္း ကာလ၌လည္းေကာင္း မႏၲာန္ကိုရြတ္၍ မ်ားေသာအျပားအားျဖင့္လည္း မိမိကိုယ္ကိုျပ၏။ ဆင္အစရွိသည္ကိုလည္းျပ၏။(ဖန္ဆင္းျခင္း)မျမင္အပ္သည္လည္းျဖစ္၏။ (ကိုယ္ေယာင္ေဖ်ာက္ျခင္း)မီးတိုင္လုံးကိုလည္းျပဳ၏။ (မိုးပ်ံျခင္း)ေကာင္းကင္၌လည္းမိမိကိုယ္ကိုျပ၏။ အလုံးစုံကို မ်က္လွည့္ႏွင့္ အလားတူဟု မွတ္အပ္၏ဟူ၍ ျပထားပါသည္။ (သီလကၡန္ဋီကာေဟာင္းႏွင့္ ဋီကာသစ္) ထိုဂႏၶာရီပညာကို စူဠဂႏၶာရီပညာ(သုံးႏွစ္ေက်ာ္ကေသခဲ့ၿပီးေသာ သတၱဝါတို႔၏ျဖစ္ရာဘုံဌာနကိုသိေသာ) မဟာဂႏၶာရီပညာ(သုံးႏွစ္ေက်ာ္ကေသခဲ့ၿပီးေသာ သတၱဝါတို႔၏ျဖစ္ရာဘုံဌာနကိုလည္းသိ ထို႔ထက္အလြန္လည္းသိေသာ)ဟူ၍ႏွစ္မ်ိဳးခြဲျခားထားၾကပါသည္။ ထိုဂႏၶာရီပညာကို ေကာင္းစြာတတ္ေျမာက္ၿပီးပါက အႀကီးဆုံးရရွိႏိုင္ေသာအက်ိဳးသုံးခုမွာ- ေကာင္းကင္သို႔ပ်ံတက္သြားလာႏိုင္ျခင္း သူတစ္ပါး၏စိတ္ကိုသိႏိုင္ျခင္း သက္တမ္းရွည္ရွည္ေနႏိုင္ျခင္းတို႔ျဖစ္ပါသည္။ ထိုဂႏၶာရီဝိဇၨာဓိုရ္ကိုပင္ ေဇာ္ဂ်ီဟုလည္း ေခၚၾကသည္။ ေဇာ္ဂ်ီဟုျမန္မာမ်ားက ျမန္မာျပန္ထားေသာ ေဝါဟာရမ်ား၏ မူရင္းအေခၚမွာ တပသီ ျဖစ္သည္။ အနိစၥတရားလက္ကိုင္ထားေသာ ဗုဒၶဘာသာ မေပၚမီကမူေဇာ္ဂ်ီသည္ မအိုမေသအျမဲႏုပ်ိဳေနလိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္ေနၾကသည္။ ဗုဒၶဘာသာေပၚထြန္းလာေသာအခါ၌ပင္လ်ွင္ ေသျခင္းကိုသာတစ္ထစ္ေလ်ွာ့လိုက္ၿပီး အိုျခင္းကိုမူကားမေလ်ွာ့ တင္းထားၾကေသးသည္။ အသက္သိန္းသန္းကုေဋရွည္၍ ေနာင္ပြင့္မည့္အရိေမေတၱယ်ဘုရားကို ေစာင့္ေမ်ွာ္ေနေၾကာင္းႏွင့္ ၄င္းတို႔အစြမ္းျဖင့္ဖန္တီး ထားေသာ ဥစၥာသိုက္မွေရႊေငြမ်ားျဖင့္ အရိေမေတၱယ်ဘုရားရွင္အား ေက်ာင္းေဆာက္လွဴဒါန္းမည္ျဖစ္ေၾကာင္းမ်ားသည္ မဟာယနဝါဒႏြယ္လ်က္ရွိေပသည္။ ဂႏၶာရီဝိဇၨာပညာမွာ သူ႔ခ်ည္းထားပါက အလြန္အဆင့္ျမင့္သည္ဟုဆိုရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ဘုရားေဟာ စ်ာန္သမာပတ္ဟုဆိုအပ္ေသာ ေလာကီဝိဇၨာပညာ မဂ္ဥာဏ္ဖိုလ္ဥာဏ္ဟုဆိုအပ္ေသာ ေလာကုတၱရာ ဝိဇၨာပညာတို႔ႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္လိုက္ပါက ထိုဂႏၶာရီဝိဇၨာပညာမွာ ေအာက္ထစ္ဆုံးသို႔ ေရာက္သြားရပါသည္။ ဝိဇၨာပညာ(၃)မ်ိဳးကို ျမင့္ျမတ္ပုံအလိုက္ စဥ္ရပါလ်ွင္- ၁။ မဂ္ဉာဏ္ ဖိုလ္ဉာဏ္ဟုဆိုအပ္ေသာ ေလာကုတၱရာဝိဇၨာပညာသည္ အေကာင္းဆုံး အျမတ္ဆုံးျဖစ္၍ ဘုရားသာသနာတြင္းျဖစ္မွသာ အားထုတ္၍ရႏိုင္ပါသည္။ ထိုပညာကိုရၿပီးပါက နိဗၺာန္ကိုရၿပီဟု ေခၚရပါမည္။ ဘဝအဆက္ဆက္က ျပဳခဲ့ေသာ အပါယ္ဆဲြခ်မည့္အကုသိုလ္ကံမ်ားကို မဂ္ဉာဏ္ကပယ္သတ္ေပးလိုက္၍ ဘဝသံသရာတစ္ေလ်ွာက္လုံး အပါယ္ေလးပါးသို႔ မက်ေရာက္ေတာ့ပါ။ ၂။ စ်ာန္သမာပတ္ ေလာကီဝိဇၨာပညာမွာ ဒုတိယ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ပါသည္။ အျမဲတမ္းစိတ္ထား ျမင့္ျမတ္ျဖဴစင္မွ ထိုပညာကိုရပါသည္။ ယုတ္မာ ေသာင္းက်န္းေသာစိတ္ ဝင္လာမိသည္ႏွင့္ စ်ာန္သမာပတ္မ်ား ကြယ္ေပ်ာက္ရပါသည္။ ၄င္းပညာကိုရၿပီး မေပ်ာက္ပ်က္ပါက ျဗဟၼာ့ဘုံသို႔ ဧကန္မုခ်ေရာက္ရပါသည္။ ရူပပါဝစရစုတိယာ အေဟတုရဟိတာသိယုံ ဟူေသာ အဘိဓမၼတၱသဂၤဟပါဠိကိုေထာက္၍ အပါယ္ေလးပါးသို႔ တိုက္ရိုက္ မက်ေရာက္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ ေျမလွ်ိဳး မိုးပ်ံ အနည္း အမ်ား ဖန္ဆင္းျခင္း အကုန္ျပဳႏိုင္သည္။ ၃။ ထြက္ရပ္ေပါက္ ဂႏၶာရီဝိဇၨာပညာကား ေအာက္ဆုံးပညာပင္ျဖစ္ပါသည္။ သာသနာပအခါ၌လည္း ရႏိုင္ပါသည္။၄င္းပညာကို ရ႐ွိပါက ေကာင္းကင္ပ်ံတက္ႏိုင္ျခင္း သူတစ္ပါးစိတ္ကိုသိျခင္း မီးထုံ ေရထုံကူးၿပီးပါက သက္တမ္းရာခ်ီေနႏိုင္ျခင္းစေသာ အကိ်ဳးတို႔ကိုရ ပါသည္။ ၄င္းပညာရွင္မ်ားအတြက္ အပါယ္တံခါးကား အျမဲဟင္းလင္းပြင့္ေနပါသည္။ အေၾကာင္းကား-၄င္းေလာကီဂႏၶာရီပညာရွင္မ်ားမွာ သူေတာ္ေကာင္းမ်ားရွိသလို သူယုတ္မာမ်ားလည္း ရွိေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ျမတ္ဗုဒၶေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ေသာ တရားေဒသနာ ဇာတ္နိပါတ္ေတာ္မ်ား၌လည္းပါရွိပါသည္။ ဝိဇၨာဆိုလ်ွင္ သာသနာျပဳ ေကာင္းကင္ပ်ံလ်ွင္ ရဟႏၲာဟုခ်ည္း ထင္မွတ္ေနသူမ်ားအေနျဖင့္ ဝိဇၨာဓရဇာတ္လာ သူတစ္ပါးသားမယား ျပစ္မွားေသာ ၾကာကူလီဝိဇၨာမ်ိဳး။ အဇာတသတ္အား ေကာင္းကင္ပ်ံျခင္း ဖန္ဆင္းျခင္း အဘိဉာဏ္တန္ခိုးတို႔ျဖင့္ စည္းရုံးသိမ္းသြင္းကာ ဘုရားရွင္အား ေသြးစိမ္းတည္ေအာင္ သံဃာသင္းကဲြေအာင္ ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ ေဒဝဒတ္လိုရဟန္းမ်ိဳး။ ဝိပႆနာအားထုတ္ေနေသာပုဂၢိဳလ္မ်ားအား မဂၢင္လမ္းမွ လဲြသြားေအာင္ နိမိတ္ပုံအမ်ိဳးမိ်ဳးျပ၍ လမ္းလဲႊဖ်က္ဆီးေနၾကေသာ ဝတ္ျဖဴစင္ၾကယ္ဝတ္ ထြက္ရပ္ေပါက္ပုဂၢိဳလ္မ်ားလည္းရွိေၾကာင္း သတိရွိၾကေစခ်င္ပါသည္။ ေထရဝါဒအလိုအရ တကယ့္သီလ သမာဓိ ပညာကိုသာလ်ွင္ ယုံၾကည္ကိုးကြယ္အားထားၾကရပါမည္။ ဤအခ်က္ကိုမလိုက္နာပဲ ထူးဆန္းအံ့ၾသဖြယ္ရာ မ်ားကိုသာ ဆက္၍အားကိုး ကိုးကြယ္မွားေနၾက မည္ဆိုလ်ွင္ မသူေတာ္မ်ားပြားစီးၿပီး သူေတာ္ေကာင္းမ်ား ေတာခိုေပ်ာက္ကြယ္၍သာ ေနၾကေပလိမ့္မည္။ ဝိဇၨာဓိုရ္ဂႏၶာရီပညာ ထြက္ရပ္ေပါက္မ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက- "အသက္ေထာင္ႏွင့္ခ်ီၿပီးရွည္တဲ့နည္းကေတာ့ သာသနာပမွာလည္းရွိႏိုင္တယ္.. သာသနာေတာ္မွာလည္း ဣဒၶိပါဒ္ဆိုတာရွိတယ္.. ဒါေပမယ့္ သစၥာေလးပါးကိုျမင္ၾကတဲ့ အရိယာသူ ေတာ္ေကာင္းႀကီးေတြဟာ တစ္ရက္ေနရရင္ တစ္ရက္ဒုကၡခံရတာပဲလို႔ ျမင္ေတာ္မူၾကလို႔ ပရိနိဗၺာန္စံဝင္ရတာကိုပဲအလြန္ဝမ္းသာေလ့ ရွိၾကတယ္..အသက္ရွည္တာကို လိုလားေတာ္မမူ ၾကဘူး..ဆံခ်ည္မ်ွင္ဟာလက္ဝါးေပၚမွာကပ္ေနရင္ မသိသာေပမယ့္လို႔ မ်က္စိထဲဝင္ရင္ အလြန္သိသာသလို ပုထုဇဥ္နဲ႔အရိယာေတြဟာ သခၤါရဒုကၡကို ျမင္ရာမွာ သည္မ်ွမက ကြာျခားတယ္ အသက္ရွည္ခ်င္တဲ့ဝါဒ အရိေမတၱယ်ဘုရားထိ အခ်ိန္ဆဲြတဲ့ဝါဒဟာလည္း မမွန္ကန္ဘူး.. အရိယာဝိဇၨာဆိုတာလည္း ေဝါဟာရတူေပမယ့္ ဝိဇၨာ ေဇာ္ဂ်ီေတြလမ္းစဥ္နဲ႔ ျဖစ္ႏိုင္တာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး.." "ပိလိႏၵဝစၧနဲ႔ တစ္ျခားစီပါ မေယာင္နဲ႔ အင္းနဲ႔ေဆးနဲ႔ဓာတ္နဲ႔ထြက္ၾကတဲ့ ဝိဇၨာႀကီးေတြရဲ႕ ေလာကမွာ အရိယာျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ အလြန္မအပ္စပ္တဲ့စကားပဲ..ဒါေပမယ့္သူတို႔ကို အရိယာလို႔အထင္ခံလိုၾကတယ္.. ဒါသည္ပင္ အရိယာလို႔ ထင္ေနတာလည္းျဖစ္ႏိုင္တယ္.. ကမၼ႒ာန္းေတြလည္း ေဟာတတ္ၾကတယ္.. သမထေလာက္ပဲ သူတို႔လိုခ်င္တယ္ သံသရာက ထြက္မွာကို ကိုယ္တိုင္လည္းေၾကာက္တယ္ သူမ်ား ထြက္မွာကိုလည္း မလိုလားၾကဘူး..စင္စစ္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕အနတၱသာသနာေတာ္ႀကီးကို ေမွးမိွန္ေအာင္ သတၱဝါေတြအႀကိဳက္ ဗန္းျပၿပီး ဆဲြေဆာင္ေနၾကတဲ့ အတၱဝါဒႀကီးပဲ..အရိယာဝိဇၨာ ဆိုတာ မဂ္ဉာဏ္ဖိုလ္ဉာဏ္ကိုသာ ေခၚတယ္.." "တစ္ကယ့္သီလကို အေျခခံမွသာရတာ တန္ခိုးျပတဲ့ေနရာမွာ ဆင္တူယိုးမွားရွိေသာ္လည္း အေျခခံကအစ လုံးဝမတူၾကဘူး.. အတၱဝါဒုပါဒါန္တန္းလန္းႀကီးနဲ႔ ေနၾကတဲ့လူတိုင္း အသက္ရွည္တန္ခိုးျပတဲ့ ေလာကာယတ-သံသရာနယ္ခ်ဲ႕လမ္းစဥ္မွားႀကီးကို ပရိယတ္အသိဉာဏ္ နည္းရင္နည္းသေလာက္ အားကိုးမွားမိၾကရွာတယ္.."ဟု ၾသဝါဒေပးသနားေတာ္မူခဲ့ပါသည္။ "သတၱဝါေတြကိုေစာင့္ေရွာက္ခ်င္ရင္ မဟာဝဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္မွာ ဆရာတပည့္ဝါးလုံးေထာင္တက္တဲ့ ဥပမာျပၿပီး ျမတ္စြာဘုရားေဟာေတာ္မူတာရွိတယ္.. ဝါးလုံးကို ပခုံးေပၚေထာက္ၿပီး ထိန္းေပးတဲ့ဆရာေရာ တက္တဲ့တပည့္ေရာ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္ရိုေသၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ရင္ သူမ်ားကိုလည္းေစာင့္ေရွာက္ ၿပီးသားျဖစ္တယ္တဲ့..အဲဒီဥပမာအတိုင္း မိမိကမၼ႒ာန္းကို မိမိအားထုတ္ေနတာဟာ သတၱဝါေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ေနတယ္လို႔ မွတ္ရမယ္(အတၱာနံ ရကၡေႏၲာပရံ ရကၡတိ).. သည္းခံတာ ေမတၱာ ကရုဏာ မုဒိတာ ပြားမ်ား ေနတာလည္း(ပရံရကၡာေႏၲာ အတၱာနံ ရကၡတိ) သူမ်ားကိုေစာင့္ေရွာက္ရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ၿပီးသားျဖစ္တယ္ သိပ္ေက်းဇူးႀကီးတဲ့ အလုပ္ကဲြ႕.." (သက္ေတာ္ ၁၀၀ ရွည္ေသာ ရဟႏၲာဦးသာရႊန္း ေခၚ ဦးကဝိႏၵ၏ၾသဝါဒ) ကိုးကား-အရွင္ဇဝန ဦးတိေလာက ဦးဗဂ်ီငို သုႏၵရဝင္း

No comments:

Post a Comment