က်မ စာေရးဖို ့ ကြန္ျပဴတာေရွ ့ထိုင္ေတာ့ ကြန္ျပဴတာေဘးမွာ က်မ ရဲ ့ ပလိုင္းအိမ္ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးကို ေတြ ့ လိုက္ရတယ္။ အတူေနတဲ့ အခန္းေဖာ္မိန္းကေလး ဖတ္လက္စ တန္းလန္းနဲ ့ ထားသြားဟန္တူပါတယ္။
စာအုပ္မွာ မွတ္ရာေလး လုပ္ထားတာကို က်မ ေတြ ့ရတယ္၊ စာအုပ္ေလးကို ေကာက္ကိုင္လိုက္ေတာ့
ပလိုင္းႀကီးထဲက ဖိုးမူေလးရဲ ့ ငိုမဲ့မဲ့အၾကည့္နဲ ့ က်မ ထပ္ၿပီး ဆံုရျပန္တယ္။
က်မ ရင္ဘတ္တခုလံုး ေအာင့္တက္လာတယ္
မ်က္လံုးအိမ္ထဲလည္း မ်က္ရည္ေတြ အိုင္ထြန္းလာၿပီး
မ်က္ရည္ေပါက္ႀကီးေတြက က်မ မ်က္ႏွာျပင္တခုလံုးကို ဖံုးလြမ္းသြားပါေတာ့တယ္။
ဖိုးမူေလးရဲ ့ ငိုသံ သဲ့သဲ့ေလးကို က်မ အတိုင္းသား ၾကားေနရတယ္၊
ဒီပလိုင္းၾကီးထဲမွာ
ဖိုးမူဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေနရမွာလဲ၊
ပလိုင္းႀကီးထဲမွာပဲ အိပ္
ပလိုင္းႀကီးထဲမွာပဲ စား
ပလိုင္းႀကီးထဲမွာပဲ ေန ့ေရာညပါ ေနေနရတယ္
က်မရင္ထဲ ထိရွနာက်င္ခဲ့ရတဲ့ ေၾကကြဲစရာေတြထဲက တခုပါပဲ။ အခ်ိန္က ေမလ ၂၀ရက္။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊
သံလြင္ျမစ္ကမ္းနံေဘးက ကရင္ျပည္တြင္းယာယီ ဒုကၡသည္စခန္းတခုကို ဒုကၡသည္ ၂၀၀ ေက်ာ္နဲ ့အတူ
ေျပးလြားေရာက္ရွိလာတဲ့ ဖိုးမူတို ့ မိသားစုနဲ ့ က်မ ဆံုခဲ့ရတယ္။
အေျမာက္ဆံ ဗံုးဆံေတြၾကားမွာ အလြယ္အပိုးကိုယ္စီနဲ ့ အသက္လုေျပးလြားခဲ့ရ။
ေတာအထပ္ထပ္ ေတာင္အထပ္ထပ္ ေခ်ာင္းႀကီး ေခ်ာင္းငယ္ အသြယ္သြယ္ကို
အငတ္ငတ္ အျပတ္ျပတ္နဲ ့ ျဖတ္သန္း ေျပးလြားခဲ့ရတဲ့
ေျခကုန္လက္ပမ္းက်ေနရတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြကို ျမင္ရတာဟာ
နာဇီအက်ဥ္းစခန္းထဲက သုံ ့ပန္းေတြလိုပါပဲ။
ဒီထဲကမွ မိဘေတြရဲ ့ပုခံုးေပၚမွာထမ္းပိုးထားတဲ့ ပုလိုင္းႀကီးေတြထဲက
အားျပတ္။ ႏြမ္းဖတ္ေနတဲ့ ကေလးေတြကို ျမင္ရေတြ ့ရတာက ပိုၿပီးေၾကကြဲစရာ ေကာင္းပါတယ္၊
သူတိုိ ့ေလးေတြဟာ မိဘေတြ မႏိုင္တႏိုင္ထမ္းပိုးထားရတဲ့ ပလိုင္းႀကီးေတြထဲမွာ စားအိုးစားခြက္ေတြနဲ ့အတူ
ခရီးၾကမ္းႀကီးထဲ လွဳပ္မရ။ ေရြ ့မရ။ ငိုေၾကြးခြင့္မရပဲ လိုက္ပါလာၾကသူေတြပါ၊
စစ္တပ္စခန္းေတြနဲ ့ ေ၀းၿပီလို ့ ထင္ရတဲ့ေနရာမွာ မိဘေတြ ေခတခဏနားၾကရင္ေတာင္မွ
သူတို ့ေလးေတြကေတာ့ သူတို ့ေရာက္ရွိေနတဲ့ ပလိုင္းႀကီးေတြထဲက ထြက္ခြင့္ မရၾကပါဘူး၊
စစ္တပ္ေတြ ေနာက္က လိုက္လာႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ စိုးရိမ္ပူပန္ခ်က္ေတြေၾကာင့္
သူတို ့ေလးေတြဟာ ေန ့ေန ့ညည ပလိုင္းႀကီးေတြထဲမွာပဲ အိပ္။
ပလိုင္းႀကီးေတြထဲမွာပဲ စားေသာက္ေနထိုင္ၿပီး လိုက္ပါၾကရတာပါ၊
လွဳပ္မရ။ ရွားမရ ပူအိုက္ေလာင္ၿမိဳက္လြန္းလို ့ကေလးသဘာ၀အရ ငိုေၾကြးၾကျပန္ေတာ့လည္း
သူတို ့ရဲ ့ ငိုသံေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္မွာ စိုးရိမ္တဲ့အတြက္ လမ္းျပေတြ။ မိဘေတြက
သူတို ့ေလးေတြကို ဘာမီတြန္ေဆးျပားေတြ တိုက္ၾကပါတယ္၊
ပလိုင္းႀကီးေတြထဲ ေခ်ြးေတြ။ မ်က္ရည္ေတြနဲ ့ လံုးေထြးစီးကပ္ၿပီး
ႏြမ္းဖတ္ေနတဲ့ ကေလးေတြရဲ ့ မ်က္ႏွာေလးေတြကို ျမင္ရတာနဲ ့တင္
သူတို ့လာရတဲ့လမ္း ဘယ္ေလာက္ ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္တယ္ဆိုတာ သိသာပါတယ္၊
ရြာေတြ။ အိမ္ေတြ ရွိရက္နဲ ့ ဥယ်ာဥ္ၿခံေတြ။ ေတာင္ယာေတြရွိရက္နဲ ့ ေတာေတြေတာင္ေတြထဲ အသက္လု ေျပးလြားေနရ။
လွဳပ္မရ ရွားမရတဲ့ ပလိုင္းႀကီးထဲမွာ ဒုကၡငရဲက်သလို ခံစားၿပီး ငတ္ငတ္ျပတ္ျပတ္နဲ ့ လိုက္ပါေျပးလြားေနရတဲ့ ဖိုးမူေလး(သမီးေလး)တဦးရဲ ့ အေတြးထဲကို က်မ ပူး၀င္ခိုကပ္ၿပီး ပလိုင္းအိမ္ ကဗ်ာေလးကို ေရးခဲ့ပါတယ္၊
ပုလိုင္းအိမ္
ဒီပုလိုင္းႀကီးထဲမွာ
ဖိုးမူ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေနရမွာလဲ။
ပုလိုင္းႀကီးထဲမွာ အိပ္
ပုလိုင္းႀကီးထဲမွာ စား
ပုလိုပ္ႀကီးထဲမွာပဲ ေန႔ေရာညပါ ေနေနရတယ္။
အဲဒီပုလိုင္းႀကီးကို
ထမ္းပိုးထားရတဲ့ အပါးကိုလည္း သနားလွပါၿပီ။
အမိုးနဲ႔ ေဒးခြါးကိုလည္း သနားတာပဲ။
အပါးရဲ႔ ပုဆိုးစုတ္နဲ႔ သိုင္းပိုးထားတဲ့
အမိုးရင္ခြင္ထဲက ေဒးခြါးက
သူ႔ လက္ကေလးတဖက္ကို ေျမာက္ေျမာက္ျပတယ္
သူလည္း ေကြးေကြးေလးေနရတာ ေညာင္းလွၿပီတဲ့။
ေတာင္ေတြတက္တိုင္း
ေခၽးေတြ ့ျဖိဳင္ျဖဳိင္က်တဲ့
အမိုးကိုလည္း မၾကည့္ရက္ဘူး။
ဖိုးမူတို႔ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေျပးေနရဦးမွာလဲ။
ထမင္းခ်ည္းသက္သက္က ခုႏွစ္ရက္။
မႈိတလွည့္ မ်စ္တလွည့္က ရွစ္ရက္။
၀ဥနဲ႔ ေၾကြးဥက သံုးေလးရက္
အခုေတာ့ ငွက္ေပ်ာသီးနဲ႔ ငွက္ေပ်ာပင္
အဲဒီအပင္ေတြ ကုန္သြားရင္
ဖိုးမူတို႔ ဘယ္လို အသက္ရွင္မလဲ။
ပုလိုင္းအိမ္ထဲမွာ
ဖိုးမူတို႔ ရြာ
ဖိုးမူတို႔ ေတာင္ယာ
ဖိုးမူတို႔ကို ရန္ရွာတဲ့
စစ္သားေတြအေၾကာင္းကို ေတြးေနမိတယ္။
အဲဒီစစ္သားေတြဟာ
ဖိုးမူတို႔ရဲ ေတာင္ယာဆန္ကို စားတယ္
အသီးအႏွံေတြကို စားတယ္
ၾကက္ေတြ၊ ၀က္ေတြကို စားတယ္
သူတို႔ သြားခ်င္တဲ့ေနရာ
သူတို႔ ေနမေကာင္းတဲ့အခါလည္း
အပါးတို႔ပဲ ထမ္းပို႔ေပးခဲ့တယ္ေလ။
အဲဒီစစ္သားေတြကပဲ
ဖိုးမူတို႔ ရြာကိုဖ်က္တယ္
ေတာင္ယာကို ဖ်က္တယ္
ဥယ်ာဥ္ကို ဖ်က္တယ္
ဖိုးမူတို႔အားလံုးကိုလည္း သူတို႔ပဲ ရန္ရွာတယ္။
ဖိုးမူ နားမလည္ေတာ့ဘူး အပါးရယ္
ဖိုးမူတို႔မွာ အိမ္ရွိရက္နဲ႔
ပုလိုင္းႀကီးထဲမွာပဲ အိပ္
ပုလိုင္းႀကီးထဲမွာပဲ စား
ပုလိုင္းအိမ္ထဲမွာ
ဖိုးမူ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေနရဦးမွာလဲ။
အဲ့ဒီ ကဗ်ာေလးကို ေရးၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ပလိုင္းအိမ္နဲ ့ လူ ့အခြင့္အေရး ကဗ်ာမ်ားဆိုတဲ့ စာအုပ္ကို မိတ္ေဆြ။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ ့ ပံ့ပိုးကူညီမွဳမ်ားနဲ ့ က်မ ထုတ္ေ၀ခဲ့ပါတယ္၊ ကဗ်ာစာအုပ္မ်က္ႏွာဖံုးပံုကေတာ့ ပလိုင္းႀကီးတခုထဲ ေခ်ြးသံေတြ တရြဲရြဲနဲ ့ ငိုမဲ့မဲ့ သမီးေလရဲ ့ပံုပါ၊ ဖိုးမူေလးရဲ ့ ႏြမ္းႏြမ္းဖတ္ဖတ္မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္ရတိုင္း နာနာက်င္က်င္နဲ ့က်မ ေၾကကြဲရပါတယ္၊
ပလိုင္းအိမ္နဲ ့ပတ္သက္ၿပီး ပိုေၾကကြဲခဲ့ရတာကေတာ့
က်မ ညီမ အငယ္ဆံုးေလး ျပန္ၿပီးေျပာျပတဲ့ က်မတို ့ရဲ ့ ဘ၀ အပိုင္းအစတခုပါ၊
က်မရဲ ့ပလိုင္းအိမ္ ကဗ်ာစာအုပ္ေလး ထြက္ၿပီးတဲ့ ေနာက္တေန ့မွာပဲ ဒုကၡသည္စခန္းတခုမွာ ေနတဲ့
က်မ ညီမ အငယ္ဆံုးေလး က်မ ဆီကို ေရာက္လာပါတယ္၊ စာဖတ္ ၀ါသနာပါတဲ့ ညီမေလးကို က်မရဲ ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးကိုေပးေတာ့ မ်က္ႏွာဖံုး ဓာတ္ပံုေလးကို သူ အၾကာႀကီး စိုက္ၾကည့္ေနတာကို က်မ သတိထားမိပါတယ္၊
ညီမက သူစိတ္၀င္စားတဲ့ အေၾကာင္းအရာအေပၚမွာ ဒီလိုပဲ အခ်ိန္္ေပးတတ္တာမို ့ က်မလည္း သူ ့ကို ဘာမွ မေမး မေျပာေတာ့ပဲ လုပ္စရာရွိတဲ့ အလုပ္ေတြကိုသာ လုပ္ေနခဲ့ပါတယ္၊ ညီမေလးနဲ ့ က်မဟာ ဆယ္စုႏွစ္ ၂ စုနီးပါးၾကာမွ ျပန္လည္ဆံုေတြ ့ရသူေတြမို ့
အေျပာအဆို။ အေနအထိုင္ အစစအရာရာမွာ အေတာ္ေလးစိမ္းပါတယ္၊ အထူးသျဖင့္ က်မ ဘက္က ပိုစိမ္းတယ္လို ့ ထင္ပါတယ္၊
မိဘ ေမာင္ႏွေတြြနဲ ့ကြဲကြာၿပီး ႀကီးျပင္းရတဲ့ က်မက သူတို ့အားလံုးကို စိတ္အနာႀကီးနာၿပီး စိမ္းစိမ္းကားကားရွိတယ္လို ့ ေျပာရင္ ပိုမွန္ပါတယ္၊ စစ္ပြဲေတြေၾကာင့္ အက်ဳိးက်ဳိးအေၾကေၾက ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ က်မ တို ့မိသားစုအေၾကာင္းကို ျပန္လည္သိခြင့္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ
“ငါထင္သလို ငါ့အေပၚ သူတို့ ရက္စက္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါလားလို ့ က်မ အျမင္မွန္ ရခဲ့ေသာ္ျငားလည္း ဆယ္စုႏွစ္(၂)ခုၾကာ ေ၀းကြာခဲ့ရတဲ့ ေသြးကေတာ့ ယေန ့ထက္တိုင္ ေအးေနတုန္းပဲလို ့ ဆိုရမွာပါ၊
ညီမေလးကေတာ့ အမဆိုတဲ့ သံေယာဇဥ္နဲ ့ က်မကို ခင္တြယ္ရွာပါတယ္၊
က်မကေတာ့ က်မရဲ ့မ်ားေျမာင္လွတဲ့ အလုပ္ေတြကိုသာ ဦးစားေပးခဲ့ၿပီး ညီမေလးနဲ ့ ခပ္စိမ္းစိမ္းပဲ ေနခဲ့ပါတယ္၊
တကယ္တမ္းကေတာ့ က်မရဲ ့ ရင္ထဲကအနာေတြ ယေန ့ထက္ထိ မက်က္ႏိုင္ေသးတာေၾကာင့္လည္း
သူ ့အေပၚ စိမ္းေနခဲ့တာလည္း ျဖစ္ပါတယ္၊
ညီမေလးက က်မလို ခံစားခ်က္ မျပင္းသလို က်မထက္လည္း ပိုရင့္က်က္တယ္လို ့ ဆိုရမလားပဲ၊
က်မ မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲကို အၿမဲၾကည့္တတ္တယ္၊
ႏိုင္ငံေရး။ လူမွဳေရးေတြနဲ ့ က်မ အလုပ္မ်ားေနသလား၊
ခရီးစဥ္ေတြ။ သတင္းကိစေတြ။ စာကဗ်ာကိစေတြနဲ ့ က်မ ၀န္ပိေနသလားဆိုတာကို အကဲခတ္ၿပီးမွ ေျပာသင့္တာကိုေျပာ၊ သူ ့ရင္ထဲ သိမ္းစရာရွိ သိမ္းဆည္းၿပီး သိုသို၀ွက္၀ွက္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေနတတ္သူပါ၊
အဲဒီ ညကေတာ့ မွတ္မွတ္ရရပါပဲ၊ လကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလးသာတယ္၊
အိပ္ခန္းတံခါးကို ဖြင့္ထားေတာ့ အိ္ပ္ခန္းတခုလံုးကို လေရာင္က အျပည့္အ၀ ေနရာယူထားုတယ္၊
က်မ အိပ္ယာထဲ၀င္ေတာ့ က်မထက္ အိပ္ယာ၀င္ေစာတဲ့။ ေစာေစာအိပ္တတ္တဲ့ ညီမေလး မအိပ္ေသးတာကို ေတြ ့လိုက္ရေတာ့ က်မ အေတာ္ အံ့ၾသသြားတယ္၊
မအိပ္ေသးဘူးလားလို ့ က်မ ေမးေတာ့ သူက အိပ္လို ့မရဘူးလို ့ ေျပာတယ္၊
“လက အရမ္းသာတယ္၊ ငါလည္း အိပ္ရမွာ ႏွေမ်ာတယ္” လို ့သူ ့ကို ေျပာေတာ့
သူက က်မကို “ေနာခိုင္ကို ေျပာျပစရာ တခုရွိတယ္”လို ့ ေျပာပါတယ္၊
“ဘာေျပာမွာလဲ ေျပာေလ”လို ့ က်မ ေျပာေတာ့ သူေတာ္ေတာ္နဲ ့စကားမစပဲ ၿငိမ္ေနတယ္၊
ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာမွ “ေနာခိုင္ ကဗ်ာစာအုပ္ထဲက ပလိုင္းထဲက ေကာင္မေလးေလ”လို ့ ေျပာၿပီး သူ ျပန္ၿငိမ္သြားတယ္၊
“အဲဒီကေလးက ငါ သံလြင္သြားတုန္းကေတြ ့ခဲ့တာ အဲဒီတေခါက္သြားတုန္းက နင္မပါဘူး ”
ညီမေလးက က်မ ဒုကၡသည္စခန္းေတြ သြားတိုင္း။ ေတာထဲေတြ သြားတိုင္း လိုက္ပါတတ္သူမို ့
သူ မပါပဲ သြားတဲ့ ခရီးကရလာတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို သူေမးေတာ့မယ္အထင္နဲ ့ က်မ ေျပာလိုက္တာပါ၊
သူက က်မ ေျပာတာကို ၿငိမ္ၿပီး နားေထာင္ၿပီးမွ က်မကို စကား ျပန္စတယ္၊
“ေနာခိုင္သိလား။ က်မတို ့ ငယ္ငယ္တုန္းကလည္း အမိုးတို ့ အပါးတို ့က က်မတို ့ကို ပလိုင္းထဲထည့္ၿပီး ေျပးၾကရတာ။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြကို အေမက က်မကို ခဏခဏ ေျပာျပဖူးတယ္”၊
ညီမေလးရဲ ့ စကားကိုၾကားေတာ့ က်မရဲ ့ ႏွလံုးခုန္သံေတြ ျမန္လာပါတယ္၊
ေတာ္လွန္ေရးနယ္ေျမမွာ ေမြးခဲ့တာခ်င္းတူေပမယ့္ ညီမေလးက က်မ ထက္ ဆင္းရဲဒုကၡ ပိုၿပီးခံခဲ့ရတာကို က်မ သိတယ္၊ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္တဲ ့အေဖနဲ ့ အေဖနဲ ့အတူရွိတဲ့ အေမ၊ အေမနဲ ့ အနီးကပ္ရွိခဲ့တဲ့ ညီမေလးက
က်မတို ့ရဲ ့ မိသားစုအေၾကာင္း။ ေတာ္လွန္ေရးမိသားစုေတြရဲ ့ အေၾကာင္းကို က်မ ထက္ ပိုသိပါတယ္၊ က်မရဲ ့ ငယ္ဘ၀ အစိတ္အပိုင္းတခ်ဳိ ့ေတာင္မွ ညီမေလးဆီက က်မ ျပန္ၿပီး ၾကားရတာပါ၊
အခုလည္း က်မတို ့ရဲ ့ငယ္ဘ၀ တစိတ္တေဒသကို ညီမေလး ေျပာျပေနျပန္္ၿပီ၊
“စစ္တပ္ေတြ တက္လာလို ့ အမိုးတို ့ ေျပးရရင္ စားအိုးစားခြက္ေတြကို တႏိုင္တပိုင္သယ္ပိုးၿပီး ေျပးရတာတဲ့”
“ငယ္ေသးတဲ့ လမ္းအေ၀းႀကီး မေလ်ာက္ႏိုင္တဲ့ က်မတို ့ကိုလည္း ပလိုင္းႀကီးေတြထဲထည့္ၿပီး ေျပးရတာတဲ့”
“အဲဒီလို ေျပးရလြားရၿပီဆိုရင္ ေနာခိုင္က အရမ္းအငိုသန္တာပဲလို ့ အေမက က်မကို ေျပာဖူးတယ္”၊
ညီမေလး ေျပာတာဟုတ္မွာပါ၊ က်မ အငိုသန္ခဲ့လို ့ပဲ ညီမေလးတို ့နဲ ့က်မ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြဲကြာခဲ့ရတာ၊ ဒီစကားကို အမိုးလည္း က်မကို ေျပာျပဖူးတယ္၊
“နင္ငယ္ငယ္က အရမ္းအငိုသန္ေတာ့ နင့္အေဖ သိပ္စိတ္ညစ္တယ္၊
ရန္သူေတြကလည္း နီးလာၿပီ၊ နင္ကလည္း ဘာေၾကြေၾကြး အငို မတိတ္ဘူး၊
နင္ငိုေတာ့ ပုန္းရခိုရတာ မလံုၿခံဳေတာ့ဘူး၊
နင့္အေဖက နင့္ေၾကာင့္ သူ ့ရဲေဘာ္ေတြ ဒုကၡေရာက္မွာ အရမ္းစိုးရိမ္တာပဲ” တဲ့၊
ဒီစကားကို ၾကားရတုန္းက က်မ အေဖ ့ကို အရမ္းစိတ္နာတာပဲ၊
က်မထက္ အေဖက သူ ့ရဲေဘာ္ေတြကို ပိုခ်စ္ခဲ့တယ္ဆိုၿပီး အေဖ့ကို က်မ စိတ္နာတယ္၊
က်မကို အေဒၚေတြနဲ ့ေပးပစ္ခဲ့တဲ့ အမိုးကို က်မ စိတ္နာတယ္၊
က်မအေပၚ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္မရွိတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြကို က်မ စိတ္နာခဲ့တယ္၊
က်မကို မိသားစုေတြနဲ ့ ကြဲကြာေအာင္ဖန္တီးခဲ့တဲ့ စစ္ပြဲေတြကို က်မ စိတ္နာတယ္၊
ေတာ္လွန္ေရးနယ္္ေျမကို ျပန္ေရာက္ၿပီး ေတာ္လွန္သူေတြနဲ ့ လက္ပြန္းတတီးရွိခဲ့။
ေတာ္လွန္သူေတြရဲ ့ဘ၀အေထြေထြကို ခံစားနားလည္ခဲ့တာေတာင္မွ မိဘ။ ေမာင္ႏွမေတြအေပၚ
နာက်ည္းခဲ့တဲ့ က်မရဲ ့ နာက်ည္းစိတ္ေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္နဲ ့ ေလ်ာ့ပါးမသြားခဲ့ဘူး၊
ဒါေၾကာင့္မို ့ပဲ ထင္ပါတယ္၊ က်မ အေဖ ေတာ္လွန္ေရးသမားႀကီးျဖစ္တာကို က်မ ဂုဏ္ယူ တတ္ခဲ့ေပမယ့္
အေဖ ဆံုးတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းကိုၾကားရတဲ့ က်မ မ်က္ရည္တစက္မွ မက်ခဲ့ဘူး၊
(၁၁)လ သမီးအရြယ္ထဲက ကြဲကြာခဲ့ၿပီး အေဖဆံုးတဲ့အခ်ိန္အထိ တခါမွ ျပန္ေတြ ့ခြင့္မရတဲ့
အေဖဆုိသူတေယာက္ရဲ ့ ပံုရိပ္ကို က်မ စိတ္မွန္းနဲ ့ အႀကိမ္ႀကိမ္ ပံုေဖာ္ၾကည့္ခဲ့ေပမယ့္
က်မ မ်က္လံုးအိမ္မွာ ဘယ္လိုမွ အေဖ့ ပံုရိပ္ မထင္ခဲ့ဘူး၊
အေမနဲ ့ ေမာင္ႏွမေတြ ေျပာတဲ့ အေဖ့ရဲ ့ ပံုရိပ္၊
အေဖ့ ညီအကိုေတြ ေျပာတဲ့ အေဖ့ပံုရိပ္၊
အေဖ့ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြ ေျပာတဲ့ အေဖ့ပံုရိပ္ကို ပံုေဖာ္ရတာဟာ
က်မအတြက္ေတာ့ မ်က္မျမင္ပုဏား(၆)ေယာက္ ဆင္ႀကီးတေကာင္ကို ပံုေဖာ္တာထက္ ပိုခက္ခဲပါတယ္၊
က်မက မ်က္ေစ့ျမင္ေပမယ့္ က်မ မျမင္ရတဲ့ အေဖ့ပံုရိပ္က က်မအျမင္အာရံုထဲမွာ ပီပီျပင္ျပင္ ထင္မလာခဲ့ဘူး၊
အေဖ က်မကို ခ်စ္ေတာ့ ခ်စ္ခဲ့တယ္လို ့ က်မ ထင္တယ္၊
အဲ့ဒီညကလည္း ပလိုင္းႀကီးတခုထဲမွာ က်မကိုယ္ က်မ ထည့္ၾကည့္တယ္၊ ညီမေလးကို ထည့့္ၾကည္တယ္၊
က်မ အေဖဆိုသူ ေတာ္လွန္္ေရးသမားႀကီးက က်မနဲ ့ ညီမေလးကိုထမ္းပိုးၿပီး ေျပးလြားေနတဲ့ပံုကို က်မ ပံုေဖာ္ၾကည့္မိတယ္၊ မ်က္ရည္စီးေခ်ာင္းေတြၾကားမွာ အေဖဆိုသူရဲ ့ ပံုရိပ္၀ိုးတ၀ါးက က်မရဲ ့ ႏိုးတ၀က္အိပ္မက္ေတြကို သိမ္းယူသြားခဲ့ပါတယ္၊
ပလိုင္းကို အိမ္လုပ္ၿပီးေနရတဲ့သူေတြရဲ ့ သက္တမ္းဟာ က်မ အသက္နဲ ့ တြက္ရင္ေတာင္မွ ႏွစ္ေပါင္း(၅၀)ေက်ာ္ ခဲ့ပါၿပီ၊ က်ဳိးေၾကခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ေတြကေတာ့ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ခ်ီခဲ့ၿပီေပါ့၊
ယေန ့ခ်ိန္ထိ တိုက္ပြဲသံေတြ က်မတို ့ ၾကားေနရတုန္း၊
ပလိုင္းကို အိမ္လုပ္ၿပီး အသက္လုေျပးေနတဲလူေတြ မနားတမ္းေျပးေနရတုန္းပါ၊
စစ္ပြဲေတြ ရွိေနသေရြ ့ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ တစစီ က်ဳိးေၾကေနရဦးေတာ့မွာပါ၊
ေမလ။ ၁၁။ ၂၀၀၉
