ငါတို ့ေက်ာင္းေလး ျပန္ေပးပါ

ဒီကေန ့အတြက္ကဗ်ာ။
..........................................................................................................
ငါတို ့ေက်ာင္းေလး ျပန္ေပးပါ

ေက်ာက္တံုးႀကီးေရ
ရြာမွာဆို မင္းက ဆင္ႀကီး
ငါတို ့က ဆင္ဦးစီးေပါ့၊
တို ့ေက်ာင္းေပၚမွာ
‘ကဒို’ ‘ခကေ၀ၚ’
တစာစာေအာ္ေတာ့
မင္းကတုိ ့ကို တေမ်ာ္ေမ်ာ္နဲ ့။
မင္းေက်ာေပၚကို တို ့တက္စီး
ဟဲ့ ဆင္ႀကီးလို ့ငါတို ့ေအာ္
ငါတို ့လည္းေပ်ာ္
မင္းလည္းေပ်ာ္ေပါ့။
အခုေတာ့လည္း
ေက်ာင္းတိုင္မီးစြဲ
အေပ်ာ္ေတြစဲ အေဖာ္ေတြလည္းကြဲလို ့။
သူငယ္ခ်င္းတို ့ေရ
တို ့တေတြ ဆင္လုပ္စီးတဲ့
ေက်ာက္တုန္းႀကီးေတြ
သင္ပုန္ႀကီးေတြ ျဖစ္ေနၿပီ။
မင္းတို ့ေတြလည္း
ဘယ္ကိုေရာက္လို ့
ဘယ္ေက်ာက္ေဆာင္နား ခိုနား
ဘယ္လိုေတြ သင္ၾကားေနသလဲ။
ေပၚတာပါသြားတဲ့
တို ့ဆရာေလး
အသက္မွ ရွင္ေသးရဲ ့လား။
လက္ေရးလွလွ ေရးၾကေနာ္လို ့
တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္တဲ့ ဆရာမေလးေရ
ေက်ာက္တံုးႀကီးေတြေပၚက
စာလံုးေစာင္းေစာင္းႀကီးေတြကို
ငါ လွေအာင္လည္း မေရးႏိုင္ေတာ့ဘူး။
တို ့ခိုလွဳံရာ
ေတာေတာင္ေတြဆိုတာကလည္း
က်ိန္စာေတြသင့္ေနသလိုဘဲ
တေန ့တလံုး
တ၀ုန္း၀ုန္းနဲ ့ဗံုးေတြကြဲလို ့။
ဒီလိုနဲ ့ဘဲ
ဒီေန ့ဒီေနရာ
ေနာက္ေန ့ဘယ္ေနရာဆိုတာ
ဘယ္သူမွလည္း မေျပာႏိုင္ၾကဘူး။
တို ့ေျပာႏိုင္တာ ငွက္ဖ်ား
သူကေတာ့ သစၥာတရား တအားႀကီးတယ္
တေန ့တခါ
တို ့ဘ၀ထဲကို မွန္မွန္လာတယ္။
သူလာရင္ ငါမေပ်ာ္ေပမယ့္
ငါေအာ္ခ်င္တာ ေအာ္လို ့ရတယ္။
သူငယ္ခ်င္းတို ့ေရ…..
ဒီေန ့လည္း
ငါ ေအာ္ရဦးမယ္
ငါတို ့ေက်ာင္းေလးျပန္ေပးပါလို ့။
ခိုင္မာေက်ာ္ေဇာ
(ဇန္န၀ါရီလ ၁၉၊ ၂၀၁၅)