ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ကို သမထက်င့္စဥ္အရ က်င္႔မယ္ဆိုရင္ … ဂုဏ္ေတာ္ရဲ႕ အနက္အဓိပၸါယ္ကို နားလည္ရမယ္။ ဥပမာ… ' အရဟံ ' ဆိုရင္ ကိေလသာခပ္သိမ္းကို ဖယ္ရွားၿပီးေသာ ျမတ္စြာ ဘုရားလို႔... အာရံုျပဳရမယ္။ ပိုၿပီး အဓိပၸါယ္ထင္ရွားေအာင္ နိႈင္းယွဥ္ ၿပီး စဥ္းစားရတယ္။ ေအာ္… ငါ႔မွာ ေလာဘဆိုတာ ရွိတယ္။ ေဒါသဆိုတာလည္း ရွိတယ္။ ေမာဟဆိုတာလည္း ရွိတယ္။ မာနဆိုတာလည္း ရွိတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားမွာ ေလာဘဆိုတာလည္း မရွိဘူး။ေဒါသဆိုတာ လည္း မရွိဘူး။ေမာဟဆိုတာလည္း မရွိဘူး။မာနဆိုတာလည္း မရွိဘူး။ ကိေလသာမွန္သမွ် လံုးဝကင္းစင္ေနပါကလားလို႔ ဒီလို ယွဥ္ၾကည့္ၿပီး နွလံုးသြင္းရင္ အရဟံရဲ႕ အဓိပၸါယ္ဟာ ပိုၿပီးေပၚလြင္ ထင္ရွားလာနိုင္တယ္။မိမိရဲ႕ စိတ္အစဥ္ဟာ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ထဲ နစ္ဝင္ေနရမယ္။ဒါမွသာ ဗုဒၶါနုႆတိ ကမၼဌာန္းျဖစ္မယ္။ အဲဒီလို မဟုတ္ပဲ ဂုဏ္ေတာ္ကို ရြတ္ၿပီး ပုတီးလံုးခ်ေနလို႔ ပုတီး အေပၚ စိတ္ေရာက္ေနၿပီး ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ အေပၚ စိတ္မေရာက္ ဘူးဆိုရင္ ဗုဒၶါနုႆတိလို႔ ေျပာလို႔ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ဘုရားရဲ႕ တကယ့္ဂုဏ္ အရည္အေသြးေပၚ အာရံုေရာက္မွ ဝမ္းေျမာက္မႈ ပါေမာဇၨ ေက်နပ္နွစ္သိမ္႔မႈ ပီတိဆိုတာ ျဖစ္လာနိုင္တယ္။ ( ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာနႏၵမာလာဘိဝံသ ) ဆရာေတာ္ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ သမထနွင့္ ဝိပႆနာတရား ေတာ္မွ ေကာက္နုတ္ထားပါသည္။ Posted by Words of Buddha
No comments:
Post a Comment